انتخاب ظرفیت کیسه های بسته بندی پلاستیکی

ظرفیت کیسه های بسته بندی پلاستیکی در درجه اول با توجه به اندازه و کمیت محصولات بسته بندی تعیین می شود. محصولات مختلف نیازهای متفاوتی برای فضای بسته بندی دارند. به عنوان مثال، غذا، پوشاک و مایحتاج روزانه از نظر حجم و وزن تفاوت قابل توجهی دارند. بنابراین، هنگام انتخاب ظرفیت کیف، ابتدا باید ابعاد و وزن واقعی محصول را قبل از تعیین اندازه مناسب مشخص کرد. ظرفیت بسیار کوچک می‌تواند به راحتی منجر به فشرده‌سازی محصول یا حتی پاره شدن بسته‌بندی شود، در حالی که ظرفیت بسیار زیاد مصرف مواد را افزایش می‌دهد و مانع کارایی هزینه می‌شود.

 

 

در صنایع غذایی و پذیرایی، انتخاب ظرفیت مناسب نیز مستلزم در نظر گرفتن اندازه و شکل غذا است. برای اقلام حجیم مانند نان، شیرینی ها و سبزیجات، کیسه باید فضای کافی را برای جلوگیری از له شدن محصول فراهم کند. برای مایعات یا غذاهای حاوی آبگوشت، یکپارچگی مهر و موم شدن کیسه و ظرفیت باربری{2}} حیاتی است. ظرفیت مناسب نه تنها الزامات بارگذاری را برآورده می کند، بلکه خطر پارگی یا نشت را در حین حمل و نقل به حداقل می رساند.

 

ظرفیت نیز تحت تأثیر طراحی ساختاری کیف است. کیسه‌هایی با ابعاد خارجی یکسان می‌توانند در ظرفیت نگهداری واقعی به دلیل تفاوت در عرض پایین، چسباندن جانبی و محل قرارگیری مهر و موم متفاوت باشند. در نتیجه، ظرفیت را نمی توان صرفاً بر اساس طول و عرض ارزیابی کرد. ساختار کلی کیف باید در نظر گرفته شود. برای کیسه‌هایی که به دسته نیاز دارند-مانند کیسه‌های خرید و کیسه‌های بیرون‌بر{4}}اندازه و طراحی دسته باید با وزن محصول مطابقت داشته باشد تا از آسیب ناشی از بار ناکافی-قدرت باربری جلوگیری شود.

 

هنگام انتخاب ظرفیت باید عوامل مربوط به حمل و نقل و ذخیره سازی را نیز در نظر گرفت. اگر ظرفیت خیلی زیاد باشد، ممکن است محصولات در داخل کیسه جابه‌جا شوند و ظاهر بسته‌بندی را به خطر بیندازند و فضای مورد نیاز برای حمل و نقل را افزایش دهند. برعکس، ظرفیت بسیار کوچک می تواند قرار دادن محصول را دشوار کند. بنابراین، رویکرد بهینه این است که فضای مناسب برای برآورده کردن الزامات بارگیری و در عین حال به حداقل رساندن حجم اضافی بسته‌بندی فراهم شود. این عملکرد عملکردی را تضمین می کند و در عین حال مصرف مواد و هزینه های حمل و نقل را کاهش می دهد.